Een wit bolletje, besmeerd met mayonaise met daarop een geplette kroket. Een ware traktatie was dat als ik thuis kwam in de pauze en ik mijn moeder in de keuken bij de frituurpan zag staan. Of de jachtschotel vol met heerlijk runderstoofvlees, appeltjes en aardappelpuree. Mijn standaard verjaardagseten. Veel gerechten hebben een nostalgische waarde en in mijn geval bevat al dat nostalgie voedsel vlees. Vegetarisch eten deden wij thuis niet aan, maar hoe ga je daar nu mee om als flexitariër? Deel 6 in de serie ‘Struggles van een Flexitariër’.

Nostalgie nummer 1: de grote M

De familie van mijn vaderskant woont in het Westland en het was een ritueel dat wij dan altijd naar de McDonalds gingen tijdens de autorit. Vol spanning zaten wij op de achterbank te kijken of wij bij de grote M zouden afslaan. Dan reed mijn vader wel eens expres de afslag die wij altijd namen voorbij, waardoor wij met moeite onze teleurstelling konden verbergen. Maar dan namen wij ineens een andere afslag en gingen onze hartjes sneller kloppen, de M kwam in zicht! De McDonalds is toch wel de grootste voedsel nostalgie die ik heb en ik denk dat dit voor veel kinderen geldt.

Smachten – vermijden – busted

Ik heb wel eens een verjaardagsfeestje in de McDonalds gehouden, kan je het je voorstellen? Waar ik vroeger smachtend uitkeek naar de grote gele M, vermijd ik hem nu angstvallig. De voedselschandalen stapelen zich op en de McDonalds past zeker niet in een bewuste, duurzame levensstijl. Maar wat deed ik daar dan afgelopen week? Ik moest ongesteld worden en dan krijg ik vreemde cravings, dit keer in de vorm van McDonalds voedsel. Ik gaf eraan toe en kwam bedrogen thuis. Het was minimaal 2 jaar geleden dat ik hier voor het laatst iets bestelde. Op deze bewuste middag deed ik mijn oude standaard bestelling: een medium patat met mayonaise, 6 kipnuggets zonder saus en een hamburger. Ik moest het bestellen bij een enorm touchscreen en moest vervolgens mijn zitplek aangeven, deze Mc had table service. Pardon? Onwennig ging ik zitten en wachtte ik tot de ‘serveerster’ mijn eten kwam brengen. Binnen 2 minuten werd mij een dienblad voor de neus geschoven met de boodschap; ‘eet smakelijk.’

McDonalds
Het bewijs

Back to reality

De eerste hap was pure nostalgie, de tweede hap was lekker, de derde hap werd al wat minder lekker en bij hap 4 begon het mij op te vallen hoe vettig en hoeveel zout er aan mijn vingers bleef kleven. De nostalgie bubbel barstte en ik was weer genezen. Ik at mijn dienblad netjes leeg, eten weggooien vind ik zonde, maar ik was ook meteen voor de komende paar jaar genezen. Mijn vriendin geloofde mij niet toen ik zei dat ik bij de Mc gegeten had, dat was wel de laatste plek waar zij mij verwacht had. Eerlijk gezegd, ik mijzelf ook, maar dan blijkt maar weer wat voedselherinneringen met een mens kunnen doen. De nostalgie van de grote gele M zal blijven, maar laat ik het vooral bij de herinnering houden.

Wat is jou nostalgie voedsel?