Afgelopen twee weken was er een serie op tv die eindelijk eens diepgang gaf aan ons eten. Voedsel en koken is enorm hip, maar vaak komt het niet verder dan het gezond/ongezond vraagstuk. Waar het vandaan komt doet er tot op zekere hoogte toe, maar verder dan het land van herkomst kijken we vaak niet. Terwijl juist dat nou het interessante is aan ons eten, hoe komen bepaalde gerechten op ons bord? Dat is wat Joris Vermeer in de Aardappeleters onderzoekt en wat mij betreft een zeer geslaagde tv serie van weet te maken.

Hollandse aardappeleters

Van origine zijn wij Nederlanders echte aardappeleters, niet voor niets zijn gerechten als hutspot en stampot boerenkool onze nationale trots. Maar door de tijd heen en vooral in de afgelopen vijftig à zestig jaar hebben ook andere gerechten de Nederlandse keukentafel weten te veroveren. Maar hoe authentiek zijn die gerechten nog, is de manier waarop wij Nederlanders onze spaghetti bolognese, taco’s en shoarma’s eten wel de ‘juiste’ manier? Joris Vermeer zoekt het uit en gaat terug naar het land van herkomst om onderzoek te doen. En daar komt hij er veelal achter dat wij veel gerechten hebben ‘ver-Hollandst’ en dat onze klassiekers als goulash en paella weinig te doen hebben met het originele recept.

Spaghetti of tagliatelle bolognese?

Dat wij onze bolognese saus met spaghetti eten is volgens de Italianen in Bologna, de stad waar het gerecht vandaan komt, een schande. Het is tagliatelle bolognese, nooit spaghetti bolognese. Het is zelfs vastgelegd bij wet en een gouden reep tagliatelle in de kluis van de Italiaanse Kamer van Koophandel laat zien wat de precieze afmetingen zouden moeten zijn. Toch staat overal ter wereld spaghetti bolognese op de kaart en de vraag is, is dat eigenlijk wel zo slecht? Maakt het uit dat wij in Nederland een ander soort pasta gebruiken dan de Bolognezen (O, wat vond ik dat een leuke ontdekking dat de inwoners van Bologna zo genoemd worden)? Het smaakt er veelal niet minder om.

Is ‘ver-Hollandsen’ slecht?

De wereld is altijd in beweging en ontwikkeling, ook de culinaire wereld. Maar het lijkt wel alsof je aan de echte klassiekers niet mag tornen. Het zijn natuurlijk klassiekers geworden om een reden, maar iedereen geeft er uiteindelijk zijn of haar eigen draai aan. Zoals bijvoorbeeld bij de aflevering over paella te zien is. Oorspronkelijk werd dit Spaanse gerecht gemaakt met konijn en kip en zelfs met slakken, gewoonweg omdat dit de meest voorkomende diersoorten waren in de omgeving. Maar paella is nu vooral bekend door zijn zeevruchten. Dit gerecht laat zien dat het zich kan aanpassen aan de omstandigheden en dat het daarom misschien wel zo’n klassieker is geworden. De manier waarop wij internationale gerechten eten is dan misschien zo verkeerd nog niet, het is simpelweg een aanpassing aan onze Hollandse omstandigheden.

De Aardappeleters is een serie van tien delen, welke elk ongeveer 25 minuten duren. Alle afleveringen zijn online terug te zien via uitzending gemist. Ik hoop dat er in de toekomst meer afleveringen gemaakt zullen gaan worden. Want Joris Vermeer weet een verhelderende en vernieuwende kijk op ons dagelijks bord met eten te geven.