In de tweede week van oktober stond het thema duurzaamheid centraal bij de publieke omroep. Een van de programma’s die zij uitzonden was de vierdelige serie Rot op met je Milieu. Zes Nederlanders met totaal verschillende opvattingen over milieu en duurzaam leven woonden twaalf dagen samen in een huis en werden geconfronteerd met thema’s als afval, verspilling en CO2 uitstoot. Vol verbazing, ongeloof en frustratie heb ik hier naar gekeken en besefte ik mij dat we nog een lange weg te gaan hebben. Want van mening zijn dat we vooral meer afval moeten produceren zodat we in Nederland meer bergen krijgen die we kunnen beklimmen, is toch van den zotten?

“Geef mijn Portie maar aan Fikkie” en de Milieugekkie

De zes personen hebben een zeer uitgesproken mening over het milieu en duurzaamheid en zijn ook echt te verdelen in de twee uitersten van het spectrum. Aan de ene kant heb je de ‘milieugekkies’, zoals ze ook wel gekscherend genoemd worden. Twee jonge meiden die echt een passie hebben voor het milieu en duurzaam leven maar daar ook wel heel ver in gaan en graag hoog van de toren afblazen. Aan de andere kant heb je dan Donny, die graag zijn afval op straat gooit en de zogenaamde ‘milieugekkies’ de engste soort mensen vindt en Roxanne die van mening is dat zij in haar eentje niet het verschil kan maken en daarom lekker doorgaat met soep en tampons door de wc spoelen. Daar tussenin heb je dan twee mannen die aan de ene kant begaan zijn met het milieu maar aan de andere kant of te gemakzuchtig zijn, of er hele eigen ideeën op na houden. Een compromis wordt er nooit bereikt en niemand lijkt dan ook maar iets geleerd te hebben van hun twaalfdaagse experiment.

Voedselverspilling is so overrated

Uiteraard komt ook het thema voedselverspilling aan de orde en ik viel bijna van mijn stoel van verbazing. Mensen die etenswaren meteen weggooien als het de uiterste datum bereikt heeft. Kliekjes in de kliko deponeren omdat twee keer achter elkaar hetzelfde eten vies is. Bananen met een klein bruin plekje zijn ‘verrot’ en ga zo maar door. En als ze geconfronteerd worden met de voedselverspilling? “Ach, die paar kratjes bij de Albert Heijn, wat maakt dat nou uit. Dat veroorzaakt echt niet het klimaatprobleem.” Het zijn inderdaad maar een ‘paar’ kratjes, maar helaas wel een paar kratjes teveel. Want er zijn mensen die honger lijden in Nederland, er heeft een boer had voor gewerkt en goed eten gooi je niet weg. Maar daar hebben alleen de milieugekkies een boodschap aan.

Eten uit de tuin is vies

Stel je voor dat je vieze handen krijgt en er een beestje over je arm loopt. O nee, die vieze natuur toch. Eten komt uit de natuur, maar daar worden sommigen liever niet mee geconfronteerd. “Wat een moeite voor die paar slappe komkommers en gerimpelde tomaten, doe mij maar gewoon groenten uit de supermarkt.” “Ja, maar het is toch mooi om te zien hoe je eten groeit, dat je een natuurproduct eet.” “Die tomaat uit de supermarkt komt toch ook uit de natuur? Maar dan hoef je hem gelukkig zelf niet meer van de plant te plukken.” Gemak dient de mens, dat blijkt toch maar weer als de deelnemers verschillende moestuinen bezoeken. Natuurlijk is een supermarkt handig, maar je bewust zijn waar je eten vandaan komt ook en voor dat laatste staan de kandidaten niet open.

Rot op met je Milieu laat helaas de harde realiteit zien. De meerderheid van de mensen geeft weinig om het milieu en duurzaamheid. Eenmaal ermee geconfronteerd relativeren zij het weg of vinden het teveel moeite. En dat is best frustrerend als pogend bewust-levend mens.

De afleveringen zijn terug te kijken via Uitzending Gemist.

Wat vind jij van deze serie en de mensen?