Ik noem mijzelf een overwegend vegetarische flexitariër, ik eet meer vegetarisch dan vlees. Waarom ik geen fulltime vegetariër ben? Ten eerste omdat ik vlees nog gewoon lekker vind, maar ook omdat ik het in sociale omstandigheden nog best lastig vind. Daarom vandaag deel 1 in een nieuwe blogserie Struggles van een flexitariër: de sociale omgeving.

Mijn huis mijn regels

Thuis heb ik er geen probleem mee, wie bij mij komt eten zal hoogstwaarschijnlijk een vegetarische maaltijd voorgeschoteld krijgen. Ik heb nog nooit klachten gehad, vaak eerder enigszins verbaasde maar lovende woorden. Maar af en toe eet ik zelf vlees samen met mijn vriendin, ‘eerlijk’ vlees van boeren uit de buurt. Als mijn vriendin voor mij thuis kookt probeert ze altijd rekening met mij te houden. Op het broodje gezond komt geen ham en in de chili con carne komt biologisch gehakt. Buitenhuis is het een ander verhaal.

Gastvrijheid

Ik ben van mening dat je al blij mag zijn dat andere mensen hun eten aan jou aanbieden. Als je fysieke klachten krijgt van bepaald soort eten, dan is het niet meer dan logisch dat je dat eten afslaat.Maar wat als je het doet om ethische overwegingen die de gastheer of gastvrouw niet deelt? Ik voel me daar op de één of andere manier, nog redelijk makkelijk door bezwaard. Ik wil niet zeurderig overkomen met als risico dat mensen mij liever niet meer uitnodigen. Maar als ik het niet vraag of zeg, dan geef ik ze ook niet de kans om te bepalen of ze er rekening mee houden. Zo eet ik dan buitenhuis zonder echt te morren bij vrienden, familie of kennissen vlees. Ik probeer dan wel zo weinig mogelijk op te scheppen en/of het te compenseren met extra groenten, maar als het al door het gerecht heen verwerkt zit zoals gehakt, dan wordt het lastig.

Je geweten

Knaagt het dan niet aan je geweten vraag je je misschien af? Eerlijk gezegd valt dat nog wel mee, ik voel mij niet enorm schuldig omdat ik weet dat ik het thuis enorm compenseer. Ook als ik buitenshuis wat eet, een lunch, diner of snack, dan probeer ik vaak voor de vegetarische optie te gaan. Tenzij ik zeker weet dat het restaurant 100% ‘eerlijk’ vlees gebruikt en ze iets speciaals op de menukaart hebben staan. Mixed grills en spareribs laat ik zonder problemen aan mij voorbij gaan.

100% overtuiging

Iedere keer dat je voor de vegetarische optie gaat in plaats van het vlees is een stap in de goede richting. Je moet er wel 100% van overtuigd zijn dat je vegetariër wil worden, want anders hou je het niet vol. Of ik die 100% zekerheid ooit ga bereiken weet ik niet, daarom ben ik ook flexitariër. Vlees is iets unieks, een dier geeft zijn leven voor jou, zodat jij er van kan genieten. Als dit met respect en mate gebeurd, zie ik niet in waarom we geen vlees kunnen eten. Maar in de huidige maatschappij is dit respect voor het dier ver te vinden en associeer ik mij liever niet met mijn carnivoren medemens.

Toch eet de meerderheid van de Nederlanders nog steeds vlees en voel je je als vegetariër of overwegend vegetarisch-flexitariër zoals ik, misschien soms bezwaard. Gelukkig omring ik mij steeds meer en meer met vegetarische en zelfs vegan vrienden. Daar voelt niemand zich opgelaten, maar waarom doe ik dit dan wel bij niet-vegetarische mensen? Het is waarschijnlijk iets dat in mijn hoofd zit, misschien moet ik het gewoon een keer zeggen/vragen en zien hoe ze reageren. Misschien willen ze wel rekening met mij houden of kopen ze (al) biologisch vlees en dan had ik gedacht: had ik het maar eerder gevraagd.

Ben jij vegetariër/veganist/flexitariër en herken jij je in mij verhaal of juist helemaal niet? Hoe los jij het op? En aan de carnivoor, hoe zou reageren als een vriend of kennis zou vragen om biologisch vlees te gebruiken of vegetarisch te koken?