Weer een nieuwe kijktip voor het weekend, dit keer een documentaire die momenteel op Netflix is te bekijken: “Bottled Life”. In deze documentaire uit 2012 gaat een Zwitserse documentairemaker op zoek naar het verhaal achter het gebottelde water dat voor het grootste gedeelte in handen is van Nestlé. Nestlé is het grootste voedingsmiddelenconcern van de wereld en bezit meer dan 70 merken in water. Nestlé heeft een jaarlijkse omzet van 9 miljard euro en toch hebben 900 miljoen mensen geen toegang tot schoon drinkwater. Drinkwater is een voedingsmiddel volgens Nestlé en is daarmee een handelswaar, een handelswaar waar zij lucratief geld mee weten te verdienen.

1

De documentaire laat oude beelden zien van interviews en optredens van Nestlé voorzitter Peter Brabeck en zijn opinie op gebotteld water. Deze beelden worden afgewisseld met een bezoek van de documentairemaker aan Amerika, Nigeria en Pakistan. Ondanks dat in alle drie de landen de situatie beduidend anders is betreffende water zijn ze alle drie schrijnend. Amerika is de grootste afzetmarkt van Nestlé’s gebotteld water, vooral het merk “Poland Spring” is groot. Dit water wordt uit een bron bij het plaatsje Fryeburg gehaald, 1 miljoen liter water per dag en de bewoners van het dorpje kunnen er niks tegen doen. 24 uur per dag, 7 dagen in de week rijden er vrachtwagens op en aan om hun tankers vol te laden met het bronwater. Het bronwater dat ook uit de kraan van de bewoners komt en waar ze hun wc mee doorspoelen. Nu verpakt in een plastic flesje en te koop voor een aanzienlijk hoger bedrag dan hun waterrekening.

In Nigeria en Pakistan is de situatie enigszins hetzelfde, ook daar haalt Nestlé lokaal haar bronwater uit de grond. Gevolg hier alleen is, dat de lokale bewoners geen water meer hebben. Nestlé haalt zijn bronwater van diep, te diep voor de oude pompen van de lokale bevolking. Zij zijn nu aangewezen op het dure water van Nestlé, “Pure Life” heet het grote merk. Een liter “Pure Life” is nog duurder dan een liter benzine en alleen de elite drinkt dan ook dit water. Het merendeel van de bevolking is aangewezen op discutabele lokale ‘huismerken’ of eigen gefilterd water uit de vervuilde rivieren. Cholera en hepatitis A zijn veel voorkomende ziektes, veroorzaakt door besmet drinkwater.

De grote vraag in de documentaire is: Van wie is het water? Hoort het niet van de staat te zijn, de mensen die op het stuk land wonen of toch zoals het nu gaat, van privé ondernemingen? Dit laatste heeft grote gevolgen, want zij zien water als een handelswaar. Nestlé praat bijvoorbeeld dan ook over consumenten en niet over mensen. Water is een essentieel goed voor leven, een mensenrecht. Peter Brabeck vond dit laatste toch wel een erg extreme opvatting, water een mensenrecht? Nee, water is een handelswaar en met deze opvatting gaat Nestlé aan de haal. Iets dat in mijn ogen een schending van de mensenrechten is. Waarom investeert Nestlé niet in zuiver drinkwater dat mensen zo uit de kraan kunnen halen? Gewoon, zoals in Nederland al het geval is. O wacht, maar daar valt natuurlijk uiteindelijk geen winst op te behalen en daar draait het hele verhaal altijd (helaas) om: geld.

Wij mogen ons in Nederland héél rijk rekenen, altijd komt er water uit de kraan en dit water is ook eigenlijk altijd schoon. We laten de kraan alvast warm lopen voordat we gerust 20 minuten onder de douche staan. Eten kunnen we veilig koken en ook koffie en thee kunnen zonder problemen maken. Toch drinken wij ook in Nederland een belachelijke hoeveelheid water uit flesjes en helpen daarmee mee aan de plastic soep. We staan er eigenlijk nooit zo bij stil, behalve als het water tijdelijk afgesloten wordt en dan alsnog vangen we maar een glimp op van waar een groot deel van de wereldbevolking dagelijks mee te maken heeft. Hopelijk laat deze documentaire en blog je weer nadenken over het luxe goed dat wij bezitten, iets heel simpels, dat je iedere dag gebruikt: water.