Eindelijk heb ik hem dan gezien, niet in de bioscoop maar gewoon thuis op de bank, met mijn erwtenpannenkoeken. De tweede grote foodfilm hit van het jaar “The Hundred Foot Journey”. In deze film moet een Indiaans gezin noodgedwongen vertrekken uit India nadat ze daar alles zijn kwijt geraakt. Ze gaan met een busje op reis en eindigen in een klein plaatsje in Frankrijk. De vader koopt een oud restaurant op, recht tegenover een michelinster restaurant. Dit wordt natuurlijk oorlog, met de zoon in het middelpunt, want deze wil graag de Franse keuken leren kennen, maar volgens zijn vader verloochend hij dan zijn achtergrond. Een vermakelijke film, met watertandende shots, wel op tijden soms erg voorspelbaar, maar foodie films blijf ik leuk vinden. Toch riep de film een aantal vragen bij mij op over culinaire tradities. (Voor degene die de film nog niet gezien hebben, het volgende stuk staat vol met spoilers, dus eerst maar de film kijken en dan verder lezen.)

100 foot journey

Wat ik dus echt niet snapte is waarom de hoofdrolspeler, ondanks dat die zo ongelukkig was in Frankrijk, niet meteen terug ging naar huis en verder ging in zijn vaders restaurant. Hij ging wel terug maar dan naar het Franse restaurant, er was wel sprake van één of andere samenwerking maar hoe of wat komt verder niet ten sprake. Zoals zijn vader zich voelde, zo voelde ik mij ook even, alsof de Indiaanse keuken niet goed genoeg meer voor hem was.

Wie bepaald welke keuken beter is? Is er wel een betere keuken? De Franse keuken staat aan de top in de culinaire wereld, maar waarom? Geschiedenis, alle grote chefs waren Franse chefs. Ja, maar dat ligt er dus aan welke geschiedenis boeken je leest. Hebben ze betere technieken? Misschien wel, misschien niet, ze hebben andere technieken. Hebben ze betere smaken? Over smaak valt te twisten, ondanks dat het gezegde het tegenovergestelde beweerd. Die Michelinster, is dat nou alles? Een aantal chefkoks hebben hun sterren al opgegeven, het was het allemaal niet waard. Borden die half leeg zijn, opgemaakt met een pincet, vullend genoeg voor een muis misschien. Eten moet een ervaring zijn, restaurants waar de keuken meer op een scheikunde lokaal lijkt dan op een plek waar echt eten bereidt wordt. Aan de ene kant vind ik het prachtig wat een Heston Blumenthal allemaal kan doen, koken kan echt een kunstvorm zijn. Maar moet het dat ook altijd zijn? Wat is er mis met een goed bord curry, naanbrood waarmee je de restjes uit de kommen schept, om vervolgens de hele avond niks meer te kunnen eten.

Eten is zoveel, het kan zoveel zijn, maar om nou het ene beter dan het andere te noemen, of minderwaardig te doen over bepaalde keukens. (neem bijvoorbeeld onze eigen keuken, Nederland heeft zoveel moois te bieden aan ingrediënten en gerechten!)

Heb jij de film al gezien en wat vond jij ervan?